Maulana Umar Palanpuri merupakan seorang ulama Islam yang berpengaruh dari India. Beliau adalah salah seorang daripada 10 ahli Syura Sedunia pertama (juga dikenali sebagai Syura Alami) Jemaah Tabligh sejak 1995. Dilahirkan pada tahun 1925 di Palanpur, Gujarat, beliau menjadi tokoh penting dalam menyebarkan ajaran Islam dan prinsip-prinsip Jemaah Tabligh di peringkat antarabangsa.

Maulana Umar terkenal dengan kefahaman mendalam beliau tentang teologi Islam serta kebolehan beliau menghuraikan konsep agama yang kompleks dengan cara yang mudah difahami oleh masyarakat umum. Beliau dikenali sebagai 'Suara Tabligh' kerana kepetahan berpidato beliau.

Beliau memainkan peranan penting dalam meluaskan pengaruh Jemaah Tabligh melangkaui benua kecil India ke bahagian-bahagian lain dunia, termasuk Eropah, Afrika, dan Amerika Utara. Usaha-usaha beliau membantu memantapkan gerakan ini sebagai satu kempen kebangkitan semula Islam yang bersifat global.

Hari-hari awal bersama Jemaah Tabligh

Maulana Umar Sahab menghabiskan chillah empat puluh hari pertama beliau pada 1947-1948. Beliau mengambil Baiyat di tangan Hadrat Maulana Yusuf (Amir Tabligh yang kedua). Beliau kemudian menerima jawatan sebagai Imam sebuah masjid di Mumbai, di mana beliau berkhidmat selama kira-kira enam tahun. Setiap malam Khamis, beliau pergi ke Markaz Tablighi Mumbai di masjid Dalpatty untuk sab-e-jummah.

Pada tahun 1954, laluan hidup beliau bersilang dengan sebuah Jama'at yang telah mengembara sejauh dari Nizamuddin, menyusuri landasan keretapi broad-gauge, sambil membuat usaha dakwah dalam kalangan masyarakat Islam berpendapatan rendah yang menyara hidup di sekitar ruang ekonomi perkeretaapian. Termasuk dalam jama'at itu seorang lelaki yang berpendidikan Inggeris, yang telah tertawan dengan kemuliaan usaha dakwah ini.

Ketika lelaki ini bercakap di Ijtema semasa sab-e-jummah, mengasyikkan hadirin dengan kisah-kisah benar yang menyayat hati tentang pengorbanan diri agung para sahabah, dan akhirnya menyeru hadirin untuk membayangkan Wajah Allah, dan pendekatan suatu hari nanti ke arah Jannat al-Firdaus, serta memberikan nama mereka untuk empat bulan khuruj,

Maulana Umar Sahab merasakan bahawa beliau hanya perlu bangun dan mengisytiharkan niat beliau untuk menghabiskan empat bulan di jalan Allah.

Beliau dan keluarga muda beliau ketika itu terperangkap dalam kemiskinan yang amat sukar. Beliau mempunyai hutang peribadi yang bersamaan dengan sepuluh tahun gaji bulanan beliau. Keadaan peribadi beliau ketika itu jelas menghalang kepraktisan untuk meninggalkan pekerjaan harian beliau dan terjun sepenuhnya ke dalam perjalanan empat bulan yang dibiayai sendiri atas nama agama beliau.

Namun beliau menewaskan segala halangan yang dilemparkan oleh kehidupan ke atas laluan beliau, lalu beliau pergi ke Nizamuddin. Selebihnya adalah sejarah.

Kehidupan di Markaz Nizamuddin

Maulana Umar bekerja dengan sangat gigih, bangkit memenuhi tuntutan kecemerlangan sebagai seorang pejuang di jalan Allah. Maulana tidak pernah berpaling ke belakang. Bantuan tersembunyi Allah membantu beliau pada setiap ketika. Antara tahun 1954 dan 1995, Maulana secara konsisten mencurahkan kehidupan, masa, tenaga, dan harta beliau di jalan Allah. Beliau menjadi terikat seumur hidup dengan masjid Banglawali pada tahun 1965, apabila Maulana Yusuf wafat.

Beliau menjadi tangan kanan yang paling penting kepada Hadratji Inamul Hasan, dan kekal dalam peranan itu sehingga tahun 1995, apabila Hadratji wafat.

Perjuangan beliau selepas kewafatan Hadratji Maulana Inamul Hassan

Selepas kewafatan Maulana Inamul Hassan (Amir Tabligh yang ketiga, Senarai Amir Jemaah Tabligh), satu puak ekstremis (dalam Nizamuddin) yang didorong oleh keluhan berpanjangan dan salah maklumat secara perlahan-lahan menguasai Markaz Nizamuddin. Maulana Umar menyaksikan dua tahun paling sukar dalam hidup beliau sebelum kewafatan beliau.

Malah sebelum itu, sepanjang bertahun-tahun, Maulana Umar Sahab telah dibenci secara senyap oleh kumpulan ini, dan selepas kewafatan Maulana Inamul Hasan, permusuhan mereka secara terbuka menyasarkan beliau. Beliau dihina dan dilucutkan pengaruhnya. Peluang berucap beliau yang biasa, yang dahulunya disanjungi, telah diambil daripada beliau.

Beliau terpaksa berpindah daripada tempat kediaman luas beliau yang telah lama didiami kepada ruang yang jauh lebih kecil dan tidak mencukupi, yang dengan hina disamakan seperti "lubang arnab." Menambah penghinaan itu, kunci bilik kecil ini dilontarkan ke kaki beliau oleh orang-orang yang jauh lebih muda daripada anak sulung beliau.

Dua tahun terakhir hidup beliau, dari 1995 hingga Mei 1997, adalah sukar kerana beliau hidup dalam keadaan yang serba kekurangan di Markaz Nizamuddin. Beliau berdepan dengan penyusutan hidup beliau secara literal dan kiasan seiring kemerosotan kesihatan beliau. Namun begitu, Maulana Umar Sahab menanggung segala kesukaran ini dengan penuh maruah, menzahirkan sifat-sifat terbaik seorang ahli Tabligh seumur hidup.

Beliau terus mengambil bahagian dalam misi-misi agama sehingga ke akhir hayat, malah cuba melakukannya pada hari terakhir hidup beliau, yang terhenti akibat kecemasan perubatan.

Kewafatan beliau dan mimpi Sheikh Abdul Aziz Bin Baaz

Maulana Umar wafat pada Mei 1997 pada usia 68 tahun dan dikebumikan berhampiran makam Humayun, berdekatan dengan tokoh-tokoh dihormati lain seperti Maulana Obaidullah Bilyabi dan Qari Abdur Rashid Khurjawi.

Tidak lama selepas kewafatan Maulana Umar, Imam Ka'abah, Sheikh Abdul Aziz bin Baaz, bermimpi bertemu Rasulullah SAW: Rasulullah SAW kelihatan berdiri di suatu tempat, seolah-olah menanti kedatangan seseorang. Imam Ka'abah bertanya kepada Rasulullah SAW: "Ya Rasoolullah, adakah Tuan sedang menanti kedatangan seseorang?" Rasulullah SAW bersabda: "Ya, aku sedang menanti kedatangan Umar Palanpuri Hindi."

Selepas terjaga, Imam Ka'abah bertanya di sekeliling dan mendapati bahawa Umar Palanpuri Sahab baru sahaja menghembuskan nafas terakhir di Nizamuddin. Imam Abdul Aziz menulis sepucuk surat tahniah kepada anak sulung dervish yang telah pergi itu, dan menghantar surat itu kepada Maulana Yunus Palanpuri, anak sulung Maulana Umar.

Yunus Palanpuri kemudiannya membacakan surat ini dengan kuat, di tengah-tengah tangisan yang menyayat dari sekeliling, kepada tetamu-tetamu Arab selepas bayan pagi di markaz Nizamuddin. (Kisah benar ini diperoleh daripada biografi Hadrat Maulana Umar Sahab yang ditulis dalam bahasa Urdu, yang telah dibaca oleh Naeem Chowdhury).

Mimpi Maulana Umar yang kerap bertemu Rasulullah SAW

Sepanjang hidup beliau, Maulana Muhammad Umar Palanpuri dikenali kerana keseringan beliau melakukan ziarat Rasulullah SAW dalam mimpi, dan beberapa daripada pertemuan ini turut dicatatkan dalam biografi khas tersebut.

Meskipun memiliki segala keunggulan yang teladan, Maulana Umar Palanpuri Sahab pada tahun-tahun terakhir hidupnya masih berdepan dengan ejekan dan gangguan yang merosakkan daripada golongan yang picik, yang membawa bebanan buta berupa kisah-kisah keluhan mementingkan diri dan dakwaan kecederaan besar yang direka-reka. Sesungguhnya, kehancuran akibat pembunuhan watak yang salah itulah yang menjadi nasib beliau.