Habib Umar bin Hafiz (حبيب عمر بن حفيظ) merupakan seorang Ulama Islam dan tokoh Tasawwuf/Sufi yang terkenal dari Yaman.

Semasa satu perhimpunan di Indonesia, tanpa menyebut sebarang nama, beliau secara terbuka mengkritik seorang 'tokoh besar' dalam Jemaah Tabligh, yang merupakan seorang 'penceramah yang mengagumkan' tetapi telah 'memutuskan hubungannya dengan guru-gurunya', dan kini telah 'menipu dirinya sendiri'.

Ini tanpa keraguan merujuk kepada Maulana Saad. Sebab-sebabnya:

• Semasa memberikan ucapan ini, Habib Umar secara khusus menyebut 'Jemaah Tabligh' dan ucapan ini disampaikan pada kemuncak Ikhtilaf (Krisis Jemaah Tabligh). Beliau juga duduk di sebelah Habib Sholeh Al Jufri, yang merupakan seorang ahli Jemaah Tabligh Indonesia (Syura)

• Habib Umar menyebut seorang 'penceramah yang sangat berpengaruh dan baik'. Dalam Jemaah Tabligh, ini boleh merujuk kepada tokoh-tokoh besar seperti Maulana Ibrahim Dewla, Haji Abdul Wahab Sahab, Maulana Saad, dan lain-lain

• Habib Umar menyebut bahawa orang itu memutuskan hubungannya dengan guru-gurunya. Ini merupakan petunjuk terbesar kerana hanya Maulana Saad sahaja yang benar-benar memutuskan hubungannya dengan guru-guru langsungnya, Maulana Ibrahim dan Maulana Yaqub.

Petikan audio [Arab/Indonesia]

Terjemahan:

Habib Umar: "Gerakan Dakwah amat penting pada masa itu. Sebagai contoh, Jemaah Tabligh mempunyai pengaruh yang besar disebabkan keikhlasan perjuangan mereka. Ia diasaskan oleh yang mulia Sheikh Muhammad Ilyas. Terdapat juga ramai lagi Da'i Allah yang ikhlas dan benar yang memberi kesan besar dalam masyarakat.

Namun, jika dalam Dakwah tiada hubungan dengan seorang Sheikh yang memiliki kesucian rohani, roh da'wah itu akan hilang dan Dakwah itu tidak akan sekali-kali membawa kesan yang positif.

Dikatakan bahawa beberapa tahun yang lalu, muncul seseorang yang sangat berpengaruh dalam masyarakat. Disebabkan Da'wahnya, ramai orang ingin dekat dengannya kerana mereka merasakan kesan yang mendalam setiap kali beliau bercakap. Namun, orang ini, kerana mempunyai ramai pengikut di hadapannya, timbul dalam dirinya rasa bangga dan mementingkan diri sendiri. Beliau memutuskan untuk memutuskan hubungannya dengan gurunya dan akhirnya menipu dirinya sendiri.

Akibatnya, ucapan-ucapannya kehilangan kesan dan rohnya, tidak lagi menggetarkan hati mereka yang mendengarnya. Walaupun beliau adalah orang yang sama, menyampaikan ucapan yang sama dengan bahan yang sama, beliau tidak lagi mempunyai hubungan dengan gurunya."